เอกสารอ้างอิง

  1.  ดนัย ไชยโยธา. (2543). พัฒนาการของมนุษย์กับอารยธรรมในราชอาณาจักรไทย เล่ม ๑. โอ.เอส. พริ้นติ้ง เฮ้าส์. หน้า 305.
  2. ^ ดนัย ไชยโยค. (2550). ประวัติศาสตร์ไทย: ยุคอาณาจักรอยุธยา. โอ. เอส. พริ้นติ้ง เฮ้าส์. หน้า 8.
  3. ^ ชนิดา ศักดิ์ศิริสัมพันธ์. (2542). ท่องเที่ยวไทย. บริษัท สำนักพิมพ์หน้าต่างสู่โลกกว้าง จำกัด. ISBN 974-86261-9-9. หน้า 40.
  4. ^ Hooker, Virginia Matheson (2003). A Short History of Malaysia: Linking East and West. St Leonards, New South Wales, Australia: Allen and Unwin. pp. 72. ISBN 1864489553.http://books.google.com/books?id=6F7xthSLFNEC&pg=PA72&lpg=PA72&dq=Ayutthaya++malay&source=bl&ots=IWjog_W6PG&sig=NKxfDLm13dLnJ6Si72q-F744g5A&hl=en&ei=u7lQSsrsDou4M-2T8e0D&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=6. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-07-05.
  5. ^ George ModelskiWorld Cities: –3000 to 2000, Washington DC: FAROS 2000, 2003. ISBN 978-0-9676230-1-6. See also Evolutionary World Politics Homepage.
  6. ^ “Ayutthaya, Thailand’s historic city“, The Times Of India, 2008-07-31
  7. ^ Derick Garnier (2004). Ayutthaya: Venice of the East. River books. ISBN 974-8225-60-7.
  8. ^ “Ayutthaya Historical Park”. Asia’s World Publishing Limited. http://www.thailandsworld.com/ayutthaya/index.cfm. เรียกข้อมูลเมื่อ 2011-09-22.
  9. ^ “The Tai Kingdom of Ayutthaya”. The Nation: Thailand’s World. 2009. http://www.thailandsworld.com/index.cfm?p=213. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-06-28.
  10. ^ พระบริหารเทพธานี. (2541). ประวัติศาสตร์ไทย เล่ม ๒. โสภณการพิมพ์. หน้า 67.
  11. ^ Higham 1989, p. 355
  12. ^ “The Aytthaya Era, 1350–1767”. U. S. Library of Congress. http://countrystudies.us/thailand/7.htm. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-07-25.
  13. ^ Jin, Shaoqing (2005). Office of the People’s Goverernment of Fujian Province. ed. Zheng He’s voyages down the western seas. Fujian, China: China Intercontinental Press. p. 58.http://books.google.com/books?id=QmpkR6l5MaMC&pg=PA58&lpg=PA58&dq=zheng+he+mansur+shah&source=bl&ots=IqDNCCxZKu&sig=HEX0vPAjTRnSNZGXuIOt_8gCkzY&hl=en&ei=LsF1SrL5Fo78MeGx-bAM&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1#v=onepage&q=zheng%20he%20mansur%20shah&f=false. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-08-02.
  14. ^ Lt. Gen. Sir Arthur P. Phayre (1883). History of Burma (1967 ed.). London: Susil Gupta. p. 111.
  15. 15.0 15.1 GE Harvey (1925). History of Burma. London: Frank Cass & Co. Ltd.. pp. 167–170.
  16. ^ Phayre, pp. 127–130
  17. ^ Phayre, p. 139
  18. ^ Wyatt 2003, pp. 90–121
  19. ^ Christopher John Baker, Pasuk Phongpaichit. A history of Thailand. Cambridge University Press. สืบค้นเมื่อ 13-12-2552. p. 22
  20. ^ โกวิท วงศ์สุรวัฒน์. หน้า 5.
  21. 21.0 21.1 โกวิท วงศ์สุรวัฒน์. หน้า 6.
  22. ^ โกวิท วงศ์สุรวัฒน์. หน้า 7.
  23. ^ โกวิท วงศ์สุรวัฒน์. หน้า 9.
  24. ^ โกวิท วงศ์สุรวัฒน์. หน้า 10.
  25. 25.0 25.1 โกวิท วงศ์สุรวัฒน์. หน้า 11.
  26. 26.0 26.1 โกวิท วงศ์สุรวัฒน์. หน้า 12.
  27. ^ โกวิท วงศ์สุรวัฒน์. หน้า 13.
  28. ^ มร.เดอะ ลาลูแบรฺ. จดหมายเหตุลาลูแบรฺฉบับสมบูรณ์, เล่มที่ 1, แปล สันต์ ท. โกมลบุตร. พระนคร:ก้าวหน้า. 2510, หน้า 46
  29. ^ มร.เดอะ ลาลูแบรฺ. จดหมายเหตุลาลูแบรฺฉบับสมบูรณ์, หน้า 47
  30. 30.0 30.1 30.2 สุจิตต์ วงษ์เทศ. อักษรไทยมาจากไหน?. หน้า 128
  31. ^ สุจิตต์ วงษ์เทศ. อักษรไทยมาจากไหน?. หน้า 130
  32. ^ มร.เดอะ ลาลูแบรฺ. จดหมายเหตุลาลูแบรฺฉบับสมบูรณ์,หน้า 45
  33. 33.0 33.1 สุจิตต์ วงษ์เทศ. อักษรไทยมาจากไหน?. หน้า 129
  34. 34.0 34.1 สุจิตต์ วงษ์เทศ. กรุงเทพฯ มาจากไหน?. หน้า 188
  35. ^ สุภรณ์ โอเจริญ. ชาวมอญในประเทศไทย:วิเคราะห์ฐานะและบทบาทในสังคมไทยตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนกลางจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตบัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, พ.ศ. 2519), หน้า 48-68
  36. ^ พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับพันทานุมาศ (เจิม) กับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด). พระนคร:คลังวิทยา, 2507, หน้า 145 และ 403
  37. ^ พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับพันทานุมาศ (เจิม) กับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด), หน้า 446
  38. ^ พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับพันทานุมาศ (เจิม) กับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด), หน้า 463
  39. ^ นิโกลาส์ แชรแวส. ประวัติศาสตร์ธรรมชาติและการเมืองแห่งราชอาณาจักรสยาม (ในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช). แปลโดย สันต์ ท. โกมลบุตร. พระนคร:ก้าวหน้า, 2506, หน้า 62
  40. ^ ประชุมพงศาวดารภาคที่ 36 ฉบับหอสมุดแห่งชาติ, เล่ม 9. พระนคร:ก้าวหน้า, 2507, หน้า 150
  41. ^ พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับพันทานุมาศ(เจิม)กับพระจักรพรรดิพงศ์(จาด), หน้า 507-508
  42. ^ สมเด็จฯกรมพระยาดำรงราชานุภาพ. ไทยรบพม่า. พระนคร:คลังวิทยา, 2514. หน้า 235-237
  43. ^ บังอร ปิยะพันธุ์, หน้า 11
  44. ^ บาทหลวงตาชารด์, แปล สันต์ ท. โกมลบุตร. จดหมายเหตุการเดินทางสู่ประเทศสยามของบาทหลวงตาชาร์ด. กรุงเทพฯ:กรมศิลปากร, 2517, หน้า 46
  45. ^ เซอร์จอห์น เบาริง แปล นันทนา ตันติเวสส์. หน้า 73
  46. ^ พลับพลึง มูลศิลป์. ความสัมพันธ์ไทย-ฝรั่งเศสสมัยกรุงศรีอยุธยา, กรุงเทพฯ:บรรณกิจ, 2523. หน้า 72
  47. ^ เซอร์จอห์น เบาริง แปล นันทนา ตันติเวสส์. หน้า 95-115
  48. ^ สุภัตรา ภูมิประภาส. นางออสุต:เมียลับผู้ทรงอิทธิพลแห่งการค้าเมืองสยาม. ในศิลปวัฒนธรรม ปีที่ 30 ฉบับที่ 11 กันยายน 2552 กรุงเทพ:สำนักพิมพ์มติชน,2552. หน้า 93
  49. ^ ภาสกร วงศ์ตาวัน. ไพร่ ขุนนาง เจ้า แย่งชิงบัลลังก์สมัยอยุธยา. กรุงเทพฯ:ยิปซี, หน้า 80
  50. ^ ไกรฤกษ์ นานา.๕๐๐ ปี สายสัมพันธ์สองแผ่นดินไทย-โปรตุเกส. กรุงเทพฯ:มติชน, 2553 หน้า 126
  51. ^ สุจิตต์ วงษ์เทศ. กรุงเทพฯ มาจากไหน?, หน้า 190
  52. 52.0 52.1 52.2 52.3 52.4 สุจิตต์ วงษ์เทศ. อักษรไทยมาจากไหน?. หน้า 132
  53. 53.0 53.1 สุจิตต์ วงษ์เทศ. อักษรไทยมาจากไหน?. หน้า 133
  54. 54.0 54.1 สุจิตต์ วงษ์เทศ. อักษรไทยมาจากไหน?. หน้า 130
  55. ^ สุดารา สุจฉายา. ประวัติศาสตร์เก็บตกที่อิหร่านย้อนรอยสายสัมพันธ์ไทย-อิหร่าน. กรุ่นกลิ่นอารยธรรมเปอร์เซียในเมืองสยาม. กรุงเทพฯ : มติชน, 2550. หน้า 144
  56. ^ อาทิตย์ ทรงกลด. เรื่องลับเขมรที่คนไทยควรรู้. กรุงเทพฯ:สยามบันทึก, 2552, หน้า 106
  57. 57.0 57.1 โกวิท วงศ์สุรวัฒน์. หน้า 14.
  58. ^ Donald Frederick Lach, Edwin J. Van Kley, “Asia in the making of Europe”, pp. 520–521, University of Chicago Press, 1994, ISBN 978-0-226-46731-3
  59. ^ “The Beginning of Relations with Buropean Nations and Japan (sic)”. Thai Ministry of Foreign Affairs. 2006. http://www.mfa.go.th/web/117.php. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-02-11.
  60. 60.0 60.1 Smithies, Michael (2002). Three military accounts of the 1688 “Revolution” in Siam. Bangkok: Orchid Press. pp. 12, 100, 183. ISBN 974-524-005-2.

บรรณานุกรม

  • โกวิท วงศ์สุรวัฒน์. การเมืองการปกครองไทย: หลายมิติ.
  • นิโกลาส์ แชรแวส. ประวัติศาสตร์ธรรมชาติและการเมืองแห่งราชอาณาจักรสยาม(ในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช), แปลโดย สันต์ ท. โกมลบุตร. พระนคร:ก้าวหน้า, 2506
  • พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับพันทานุมาศ(เจิม)กับพระจักรพรรดิพงศ์(จาด).พระนคร:คลังวิทยา, 2507
  • บาทหลวงตาชารด์, แปล สันต์ ท. โกมลบุตร. จดหมายเหตุการเดินทางสู่ประเทศสยามของบาทหลวงตาชาร์ด. กรุงเทพฯ:กรมศิลปากร, 2517
  • สุจิตต์ วงษ์เทศอักษรไทยมาจากไหน?. กรุงเทพฯ:มติชน, 2548. ISBN 974-323-547-7
  • เซอร์จอห์น เบาริง, แปล นันทนา ตันติเวสส์. ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศสยามกับต่างประเทศสมัยกรุงศรีอยุธยา. กรุงเทพฯ:กรมศิลปากร, 2527
  • บังอร ปิยะพันธุ์. ลาวในกรุงรัตนโกสินทร์. กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2541. ISBN 974-86304-7-1
  • สุจิตต์ วงษ์เทศกรุงเทพฯ มาจากไหน?. กรุงเทพฯ:มติชน, 2548. ISBN 974-323-436-5

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s